دیواری نامرئی دور کنسولِ گیمینگ
وقتی باتریِ کنسولِ گیمینگِتان بدون هماهنگی توسط اعضای خانواده مصرف میشود، احتمالاً به فکرِ راهحلهای خلاقانه میافتید. یکی از کاربرانِ ردیت با نامِ کاربری ConroyyJenkinss دقیقاً به همین نقطه رسید و تصمیم گرفت برای محافظت از استیمدکِ خود، مرزهایِ دیوانگی و مهندسی را کنار بگذارد. نتیجه؟ کنسولی که بیشتر شبیهِ یک تلهٔ حرفهای است تا یک گجتِ بازیِ قابلحمل.
فداکردنِ ارگونومی برای بازدارندگیِ فیزیکی
ماجرا از جایی شروع شد که صاحبِ استیمدک تصمیم گرفت هندسهٔ استاندارد و منحنیهای دلپذیرِ دسته را با یک قابِ چاپشدهٔ سهبعدیِ خشن جایگزین کند. این قاب که با نرمافزارِ بلندر مدلسازی و سپس با چاپگرِ سهبعدی ساخته شده، پُر از خارهایِ تیز است که لمسِ آن را تقریباً غیرممکن میکند. طراحی، الهامگرفته از مفاهیمِ معماریِ دفاعی است و کاملاً ارگونومیِ استانداردِ استیمدک را هدف قرار داده؛ تنها هدفِ آن جلوگیری از هرگونه تماسِ ناخواسته است.
مغزِ متفکرِ پروژه: رزبریپای و سیستمِ هشدارِ هوشمند
اگر خارهایِ بیرونی کافی نبود، سازنده به سراغِ لایهٔ الکترونیکی رفت. هستهٔ این سیستمِ دفاعی یک ماژولِ رزبریپای است که به بلندگویِ کوچک، دوربینِ تشخیصِ اشیا و موتورِ سروو متصل شده است. توسعهدهندهٔ پروژه یک اسکریپتِ پایتون نوشت که وقتی دوربین حرکتِ یکنفر را در کادر میبیند، ابتدا با پخشِ صدایِ هشداردهنده فرد را مطلع میکند. پس از یکثانیه تأخیر، موتورِ سروو فعال شده و یک تیزرِ الکتریکی را بهکار میاندازد تا از نزدیکشدنِ بیشتر جلوگیری کند. آشنایی با سختافزارِ رزبریپای نشان میدهد چگونه یک مینیکامپیوترِ ساده میتواند به یک کنترلرِ امنیتی تبدیل شود.
بازدارندگی در عمل یا هدرِ دادنِ زمان؟
طبقِ گزارشِ صاحبِ پروژه، این سیستمِ دوگانه دقیقاً هدفِ تعریفشده را محقق کرده است. بهگفتهٔ گیمر، پس از نصبِ تجهیزات، دیگر اعضای خانواده جرأتِ دستزدن به کنسول را نداشتند. البته باز و بستهکردنِ دستیِ قابهایِ خاردار برای استفادهٔ شخصی یا غیرفعالکردنِ موقتِ سیستمِ تیزر نیاز به صرفِ زمان و دقت دارد. سازنده در بخشِ نظراتِ سابردیتِ استیمدک صراحتاً اشاره کرده که اگرچه فرآیندِ باز و بستهکردنِ مدارها دردسر دارد، اما نتیجهٔ آن—در شکلگیریِ قانونِ سفت و سختِ قرضگرفتن دستگاه—کاملاً توجیهپذیر بود.
پدیدهٔ جدید در خانههای گیمرها
با افزایشِ محبوبیتِ استیمدک و تقاضایِ بالایِ بازار، این کنسولهای دستی به یکی از ارزشمندترین ابزارهایِ تفریحیِ خانگی تبدیل شدهاند. متأسفانه این محبوبیت، دستبهدستدادنِ دستگاهها برای چند ساعتِ بازی یا شارژِ کاملنشده را به یک چالشِ روزمره بدل کرده است. در چنین شرایطی، پروژههایی مثلِ این مورد تنها جنبهٔ طنزآمیز ندارند؛ بلکه بازتابی از نیازِ واقعیِ گیمرها به کنترلِ دسترسی به تجهیزاتِ ارزشمندِشاناند.
آیندهٔ پروژههایِ شخصیسازیشده احتمالاً به سمتی میرود که تعادلِ بهتری میانِ کاراییِ روزمره و امنیتِ تجهیزات برقرار شود. تا زمانی که اشتراکگذاریِ بدونِ هماهنگی همچنان یکی از بزرگترین معضلاتِ گیمرها در خانه است، ممکن است ابتکاراتِ اینچنینی با تمرکز بر هشدارهایِ غیرمخرب و دسترسیِ آسانتر محبوبتر شوند. این پروژه نشان میدهد مرزِ میانِ یک گیمرِ عادی و یک مخترعِ هاردوِر گاهی فقط با یک خطِ کدِ پایتون و یک چاپگرِ سهبعدی فاصله دارد.
تذکرِ ایمنی و حقوقی: ساخت یا استفاده از ابزارهایِ الکتریکیِ تهاجمی مانند تیزر ممکن است خطرناک و در بسیاری از کشورها غیرقانونی باشد. این مقاله صرفاً گزارشِ یک پروژهٔ شخصی است و مطالعهٔ آن بهمعنای توصیه به ساخت یا استفاده از چنین وسایلی نیست. پیشنهاد میشود برای کنترلِ دسترسی از راهکارهایِ کمخطرتر و قانونی مانند قفلهایِ فیزیکی، هشدارهای صوتی یا تنظیماتِ رمزگذاری استفاده کنید.
