چند سازمان محیطزیستی مدعیاند شهر لسآنجلس و اداره آب و برق این شهر (LADWP) در تصویب برنامهٔ بازتجهیز نیروگاه گازی Scattergood برای سوزاندن مخلوط هیدروژن و متان، قانون کیفیت زیستمحیطی کالیفرنیا (CEQA) را رعایت نکردهاند و گزارشهای زیستمحیطی مربوطه ناقص است.
چه اتفاقی افتاد؟
شکایت اولیه را Communities for a Better Environment و Los Angeles Waterkeeper مطرح کردند. سپس سازمانهای Food & Water Watch، Physicians for Social Responsibility—Los Angeles و Sierra Club به پرونده پیوستند. شکایت میگوید گزارش تأثیر زیستمحیطی (EIR) پروژه ناکافی است و خطرات سلامت عمومی، آلودگی هوا و مصرف آب را بهدرستی ارزیابی نکرده است.
پیشینه و نقاط اختلاف
- اعلام برنامه: در 2022، LADWP برنامهٔ بازتجهیز نیروگاه Scattergood را اعلام کرد.
- موقعیت حساس: نیروگاه در نزدیکی محلههایی مانند Inglewood، Hawthorne و Lennox قرار دارد که پیشتر بار آلودگی ناشی از زیرساختهای سوخت فسیلی را تحمل کردهاند.
- گزارش EIR و تصویب: با وجود نگرانیهای عمومی دربارهٔ تأثیرات اقلیمی، ریسکهای ایمنی هیدروژن و نیاز آبی پروژه، هیئت کمیسیونرهای LADWP در 2025 گزارش EIR را تصویب کرد؛ منتقدان این گزارش را ناکافی میدانند.
- تعلیق دادرسی و رأی شورای شهر: شکایت ثبتشده در دسامبر در حالت تعلیق بود تا شورای شهر تصمیم بگیرد. شورای شهر در 4 اوت 2026 به نفع LADWP رأی داد؛ درخواست تجدیدنظر گروهها رد شد و توقف دادرسی در سپتامبر منقضی میشود.
مخاطرات مطرحشده
وکلای گروههای مدعی بر چند محور انتقاد تأکید کردهاند:
- اثرات اقلیمی و تداوم سوخت فسیلی: برچسب «هیدروژن-آماده» ممکن است صرفاً بهانهای برای حفظ یا ایجاد زیرساختهای جدید مبتنی بر سوخت فسیلی باشد و با اهداف کاهش کربن ناسازگار باشد.
- کاستیهای تحلیلهای زیستمحیطی: منتقدان میگویند تحلیلها پر از اشکال هستند و خطرات سلامت عمومی و آلودگی هوا را کامل شرح نمیدهند.
- مصرف آب: تبدیل نیروگاه به قابلیت استفاده از هیدروژن میتواند نیاز آبی قابلتوجهی ایجاد کند؛ مسألهای حساس در جنوب کالیفرنیا با منابع محدود آب.
- خطرات ایمنی هیدروژن: هیدروژن خواص خاصی دارد که نیازمند ملاحظات ایمنی متفاوت است؛ نبود تحلیلهای دقیق دربارهٔ این خطرات محل مناقشه است.
بیانیههای سازمانها
تئو کارتو، وکیل Communities for a Better Environment این پروژه را فصل تاریکی در مدیریت محیطزیستی شهر توصیف کرد و هشدار داد که طرح میتواند عملاً به ساخت یک نیروگاه جدید مبتنی بر سوخت فسیلی بینجامد. تایلر لوبدل از Food & Water Watch گفت «وعدهٔ هیدروژن» برای توجیه ادامه وابستگی به زیرساختهای آلوده کافی نیست و برنامهٔ شهر برای رسیدن به برق 100% پاک تا 2035 را زیر سؤال میبرد.
زک واترمن از Sierra Club خواستار اصلاح تحلیلها پیش از هر سرمایهگذاری بزرگ شد تا شهروندان از پیامدها و هزینههای ناخواسته محافظت شوند. الکس جاسِت از Physicians for Social Responsibility—Los Angeles هشدار داد بدون ارزیابی دقیق، شهر در مسیری قفل خواهد شد که همچنان به سوزاندن متان وابسته است.
گام بعدی و پیامدها
با پایان دورهٔ تعلیق، پرونده وارد مراحل قضایی بعدی میشود و احتمال پیوستن سازمانهای بیشتر وجود دارد. نتیجهٔ شکایت میتواند جهتگیری سیاست انرژی لسآنجلس را تعیین کند: سرمایهگذاری در راهحلهای واقعی کاهش کربن یا ادامهٔ راهحلهای موقتی که وابستگی به سوخت فسیلی را حفظ میکنند.
چالش مطرحشده نمونهای از تقابل میان طرحهای مبتنی بر هیدروژن و خواستههای عدالت زیستمحیطی است؛ مسألهای حساس در شهرهای پرجمعیت با منابع آبی محدود. قانون CEQA همچنان محور اختلاف خواهد بود، زیرا مدافعان محیطزیست میگویند بدون اجرای دقیق این قانون، تصمیمهایی با پیامدهای بلندمدت اتخاذ میشود.
رسیدگی قضایی و واکنش سیاسی به این پرونده میتواند معیار مهمی برای پروژههای «هیدروژن-آماده» آینده باشد و توجه سیاستگذاران، سرمایهگذاران و سازمانهای مدنی را به نتایج این روند حقوقی معطوف خواهد کرد.
