وقتی نام مت دیمون و بن افلک را میشنویم، ناخودآگاه به یادگیری هالیوود و فیلمهای پرفروش جری میافتیم؛ اما این دو ستاره سالها پیش دست به تولید یک سریال علمی-تخیلی زدند که کمتر کسی آن را به خاطر میآورد. «Incorporated»، محصول سال ۲۰۱۶ از شبکه SyFy، اثری است که با فضای ویرانگر، داستان پرکشش و موقعیتهای اخلاقی پیچیدهاش، میتواند بهترین همراه برای یک ماراتن تماشای آخر هفته باشد.
آیندهای تاریک زیر سایه تغییرات اقلیمی و انحصارات شرکتی
داستان سریال در سال ۲۰۷۴ روایت میشود؛ زمانی که ایالات متحده به دو دنیای کاملاً متفاوت تقسیم شده است. مناطق سبز (Green Zones) که تجملات پذیرا اما بیروح را به نمایش میگذارند، جایی که نخبگان شرکتی در رفاه زندگی میکنند. در نقطه مقابل، مناطق قرمز (Red Zones) قرار دارند؛ محلههای فقیرنشین که بقای ساکنانشان به زور بازو و وفاداری به corporation های چندملیتی گره خورده است. دولتها دیگر معنایی ندارند و شرکتهایی نظیر Spiga Biotech حاکمیت واقعی را در دست گرفتهاند.
این موقعیت، پاشنه آشیلی برای خلق درامهای پرتنش فراهم میکند. سریال با تصویرسازی دقیق این شکاف طبقاتی، مخاطب را در وضعیتی قرار میدهد که مدام خود را در جایگاه شخصیتها تصور میکند: آیا در جهان سبز و آرام، حاضر به فداکردن عزیزانتان میشوید؟ یا در دل منطقه قرمز، بهای بقا را میپردازید؟
داستان نجات در قلب ماشین شرکتی
شخصیت اصلی داستان بن لارسون (با بازی شان تیل) است؛ مردی که نام واقعیاش آرون است و از منطقه قرمز به منبع سبز نفوذ کرده است. او با هویتی جعلی، صفوف Spiga Biotech را بالا میرود تا به جایگاهی دست یابد که بتواند از طریق آن النا مارکز (دنیس تونتز) را نجات دهد؛ زنی که عاشقش است و به یک فاحشهخانه شرکتی کشانده شده. اما جولیان (دنیس هیزبرت)، رئیس بیرحم امنیت Spiga، هر لحظه ممکن است پرده از راز او بردارد.
این چارچوب داستانی یادآور بهترین آثار ژانر جاسوسی و نفوذ است؛ با این تفاوت که میدان نبرد، نه یک کشور بیگانه، بلکه دل خود سیستم شرکتی است. بن باید در هر لحظه تصمیم بگیرد: تا کجا میتواند شبیه نخبگان سبز رفتار کند بدون آنکه ریشههای قرمزش را فراموش کند؟
بازیهای عمیق و پیچیدگی شخصیتها
یکی از نقاط قوت سریال، بازیهای درخشان و شخصیتپردازیهای چندلایه آن است. جولیا اورموند در نقش الیزابت کراوس، مدیرعامل بیرحم و مادرزن بن، حضور مسلطی دارد که هر صحنهای را به یک مینیدرام قدرت تبدیل میکند. در مقابل، آلیسون میلر در نقش لورا، همسر سادهلوح بن، نقطهای انسانی به دنیای سرد شرکتی تزریق میکند.
بازیگران فرعی نیز از جمله دیمون هریمن در نقش جاهطلب منطقه قرمز و ادی راموس در نقش برادر لورا، بافتی غنی به داستان میبخشند. این شخصیتها صرفاً ابزار پیشبرد پیرنگ نیستند؛ هرکدام با معضلات اخلاقی خاص خود درگیرند و خط بین درست و غلط را در دنیایی که بقای فردی بر همهچیز اولویت دارد، به چالش میکشند.
چرا Incorporated نتوانست درخشد؟
با وجود داشتن زیربنای داستانی قوی و تولیدی چشمگیر، سریال تنها یک فصل ۱۰ قسمتی داشت و سپس شبکه SyFy آن را لغو کرد. دلایل متعددی برای این شکست مطرح است: رقابت شدید با سریالهای پرخرجتر آن سالها، نامآوری نهچندان برجسته در میان طیف وسیع مخاطبان، و شاید مهمتر از همه، آنکه Incorporated چنان جدی و خشن بود که مخاطب سبکیِ معمولِ شبکه SyFy را انتظار نداشت.
اما همین تیرگی و واقعگرایی، امروز به یکی از نقاط قوت سریال تبدیل شده است. در عصری که داستوپیاها و آیندهنگاریهای تاریک اقبال بیشتری پیدا کردهاند، Incorporated با نگاه پیشگامانه خود به موضوعاتی چون تغییرات اقلیمی، بیعدالتی طبقاتی و قدرت بیحد و مرز شرکتها، همچنان تازه و مرتبط به نظر میرسد.
یک ماراتن کامل آخر هفته
سریال Incorporated تنها ۱۰ قسمت دارد و هر قسمت تقریباً ۴۲ دقیقه است؛ یعنی کل سریال در حدود ۷ ساعت تماشا میشود. این مدت برای یک ماراتن آخر هفته ایدهآل است: نه آنقدر کوتاه که کوتاهآمدنی باشد و نه آنقدر طولانی که انرژی مخاطب را تخلیه کند. داستان با سرعت مناسب پیش میرود، تنشها بهطور پیوسته بالا میگیرند و پایان هر قسمت شما را به قسمت بعد میکشاند.
اگر به داستانهای آیندهنگرانه علاقه دارید که در آنها انسانها در борьбы با سیستمهای بیرحم قرار میگیرند، Incorporated تجربهای است که نباید از دست بدهید. شاید نام مت دیمون و بن افلک بهعنوان تهیهکنندگان، شما را به فیلمهای پرخرج هالیوودی فریب دهد، اما این سریال چیزی فراتر از یک سرمایهگذاری ستارهای است؛ اثری است که با جرأت و جسارت، از آیندهای میگوید که شاید چندان هم دور نباشد.
