اولیویا وایلد هنگام اکران اروپایی «The Invite» در جشنواره لوکارنو نمایش فیلم را «باورنکردنیترین تجربه زندگیاش» و «نقطه اوج دوران کاریاش» توصیف کرد. او در پیاتزا گرانده—جایی که یکی از بزرگترین پردههای سینمای جهان را دارد—از استقبال گرم تماشاگران ابراز شگفتی و قدردانی کرد.
نمایش در پیاتزا گرانده و واکنش وایلد
وایلد گفت نمایش روی پردهای به این اندازه برای او معنای ویژهای دارد: «برای اولینبار — و احتمالاً تنها بار — این فیلم روی پردهای به این بزرگی دیده میشود. نمیتوانم بگویم این چقدر برایم اهمیت دارد.» او افزود همکاری نزدیک با گروه بازیگران و نویسندگان تجربهٔ ساخت را فراتر از یک پروژهٔ شخصی کرده است.
پافشاری برای اکران سینمایی
کارگردان اعلام کرد برای اکران سینمایی فیلم پافشاری کرده و این تصمیم را جدی گرفته است: «دیدم چطور تماشاگران در سالن با هم میخندند و احساس رهایی میکنند. اگر برایش نجنبی، شما را به سمت پخش غیرسینمایی سوق میدهند.» او از سرمایهگذار پروژه که اجازهٔ انتخاب اکران سینمایی را به او داد یاد کرد و این فرصت را خوششانسی خواند.
بازخورد منتقدان و مخاطب
نشریهٔ Variety گزارش داد که «The Invite» بهعنوان یک کمدی تابستانی نادر توجهبرانگیز بوده و منتقدانی مثل اوون گلیبرمن از فیلم تمجید کردهاند. او گلیبرمن فیلم را «کمدی-درام درخشان دربارهٔ مهمانی شام» خواند که با رویکردی کلاسیک شباهتهایی به آثار بزرگ نمایشنامهای دارد. وایلد مهمترین پاداش پروژه را شنیدن خندههای مشترک و گاهی اشک تماشاگران دانست.
منبع اقتباس، بازیگران و تولید
«The Invite» بازسازی فیلم اسپانیایی «Sentimental» است؛ اثری که نسخههای دیگری از جمله سوئیسی-آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و کرهای نیز داشته است. وایلد این فیلم را «داستانی بینالمللی» خواند و تأکید کرد نسخهٔ او با رویکردی تیمی و مشارکتی شکل گرفته تا با مخاطب صادق باشد.
- کارگردان: اولیویا وایلد
- بازیگران اصلی: اولیویا وایلد، ست روگن، پنهلوپه کروز، ادوارد نورتون
- موضوع: دو زوج در یک مهمانی شام؛ فروپاشی یکی از روابط و موقعیتهایی همزمان طنز و تلخ
ادای احترام به نسل سینماگران مستقل
وایلد پروژه را «نامهای عاشقانه» به سینماگرانی خواند که او و همنسلانش را به سمت سینما کشاندهاند و از چهرههایی مانند جان کاساوتس، مایک نیکولز، وودی آلن، بیلی وایلدر، نورا افرون و آگنس واردا نام برد. او هدف فیلم را نمایش آسیبپذیری واقعی دانست؛ چیزی که سینمای مستقل بیش از هر چیز ممکن میسازد.
کمدی در دل تراژدی
با وجود جهتگیریهایی به سمت موقعیتهای تاریک، وایلد بارها تأکید کرده که «اول و مهمتر از همه، این یک کمدی است.» او توضیح داد شناخت تجربیات مشترک انسانی میتواند شرم را کاهش دهد و فضا را برای خندیدن و تاب آوردن باز کند. در طول تولید، تیم بارها میخندید و تلاش کردند خنده را در دل تراژدی پیدا کنند.
آنچه منتظرش باشید
تماشاگرانی که فیلم را در جشنوارهها یا سالنهای نمایش میبینند با اثری مواجه میشوند که هم خندهدار است و هم دارای موقعیتهای جدی و تلخ؛ فیلمی طراحیشده برای ایجاد همذاتپنداری و لحظات مشترک میان مخاطبان. واکنش لوکارنو نشان میدهد این ترکیب برای بسیاری از تماشاگران مؤثر بوده است.
پیوندهای مرتبط: صفحهٔ بیوگرافی اولیویا وایلد در ویکیپدیا و اطلاعات بیشتر دربارهٔ نمایشنامهٔ کلاسیک Who’s Afraid of Virginia Woolf?.
وایلد میگوید فیلم نه تنها محصول یک کارگردانی شخصی، بلکه نتیجهٔ یک همکاری جمعی است و امیدوار است تماشاگران هنگام نمایش لحظاتی مشترک را تجربه کنند؛ خنده، شاید کمی اشک و در نهایت حس رضایت و شادی.
