جید تیروال، صدا و چهرهای که یک دهه تمامِ وجودش را به لیتل میکس سپرده بود، در تابستان ۲۰۲۳ در انتهای تور «کانفتی» روی صحنه ایستاد و برای آخرین بار به عنوان عضوی از سهنفره پاپ موفقترین بریتانیا وداع گفت. آنچه در آن لحظه پیش رو بود، نه یک استراحت ساده، بلکه یک اعادهتشکیل کامل هویت بود.
وقفهای که پایان نبود
اعلام «وقفه نامحدود» در دسامبر ۲۰۲۱ شوک بزرگی برای طرفداران نبود. ده سال فعالیت بیوقفه، پنج 싱글 شمارهیک در بریتانیا، ۱۹ حضور در_TOP 10_ و یک آلبوم طلایی به نام «Glory Days» هزینهاش را گرفته بود. اما برای جید، ۲۹ ساله، سوال بزرگتر از استراحت این بود: من بدون لیتل میکس کی هستم؟
او به Variety میگوید: «تا تابستان بعد از وقفه تقریباً یک آلبوم کامل نوشته بودم. فکر میکردم باید تنور داغ باشد تا نان بچسبونم، باید مرتبط بمانم. خوشبختانه تیمم به من گفتند: صبر کن، بنویس، تکامل یاب.» نتیجه؟ آهنگهایی که «شبیه لیتل میکس» مینمودند و جید را قانع کرد که پرش از گروه به سولو فقط با تغییر نام گروه ممکن نیست.
الهام از کسانی که «با ریسک» آمدند
جید به دنبال الگوهایای گشت که مانند خودش از گروه جدا شده بودند و فردا باید خودشان را ثابت کنند. گوئن استفانی با «What You Waiting For؟» — آهنگی درباره وسواس نوشتن اولین رکورد سولو — و بیانسه با آوردن یک گروه بادی کامل برای «Crazy In Love» و آن راهروی نمادین، دو مرجع بزرگ شدند. منطق جید ساده بود: «یک شانس داری. یا با جسارت میآیی یا اصلا نیازی نیست.»
«Angel of My Dreams» و اعتراف سمی
اولین سینگل سولو، «Angel of My Dreams»، در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۴ منتشر شد. یک الکتروپاپ پرانرژی که در ویدئویی سینمایی، رابطه «عشقنفرت» جید با صنعت موزیک را ترسیم میکرد: شکمپرستی برندها، فشار آمار استریم، و اعتیاد به تایید. «شهرت مثل مواد مخدر است»، میگوید. « حتی قویترین هنرمندها هم در أعماق تشنه توجهاند، چون در پاپ، ماندن در گفتوگو بخشی از توصیف شغله.»
آلبوم نخستین «That's Showbiz Baby!» که یک سال بعد آمد، این تماتیک را عمیقتر کرد. اما تبلیغات آلبوم، آن رگههای قدیمی را مجدد بیدار کرد: وسواس بر سر نمودارهای فروش، ترس از بیحاشیه شدن، و اعتماد به نفس لرزان. جید دوباره به تراپی بازگشت — ابزاری که در روزهای لیتل میکس آغاز کرده بود اما رها کرده بود. «چیزهایی که فکر میکردم درمان شده، دوباره تحریک شدند.»
نامزدی مرکوری: تائیدِ ریسکپذیری
اکنون، نامزدی جایزه مرکوری — پرestigiousترین جایزه موزیک بریتانیا — برای «That's Showbiz Baby!» گواهی بر اینکه قمار جید برنده بوده. او با خندیدنی میگوید: «همیشه یادم میمونه چه کسانی در اولین پروژه من با من کار نکردند. الان پیام میفرستن: «جلسه نویسندگی داری؟» و من میگم: «هرگز.»
اما فراتر از انتقام حرفهای، جید اکنون رابطه «سلامتتری» با خود دارد. «میدونم برای آلبوم بعد فشار بیشتره، ولی این باز هم بخشی از جایزهست. هر بار که یه کار خوب پیش میاد، به خودم میگم: عالی، برو سراغ بعدی.»
چه چیزی در انتظار است؟
جید تیروال دیگر «دختری از لیتل میکس» نیست. او یک هنرمند سولوست که هویتش را درเตشِ ریسک ریخته، مرده و زنده شده. با نامزدی مرکوری در جیب، قدم بعدی او فقط یک آلبوم دوم نیست — این اثبات است که میتوان از سایه یک پدیده جهانی خارج شد و ستارهای جداگانه درخشد.
