تیم «ساوث پارک» در لحظهای که تمام توجه باید بر مدال طلایی ایمیشان متمرکز بود، انتخاب کرد یکبار دیگر خط قرمزهای حسن سلوك را با دونالد ترمپ بشکند. حساب رسمی سریال در پلتفرم X تصویری منتشر کرد که در آن رئیسجمهور سابق آمریکا تنها با پیتون و زیرپوش، تا نوک پاها похutet (پرهیزیده) به运动员ها (ورزشکاران) مشابه، جایزه ایمی را به آجر میدارد. کپشن عکس تنها حاوی تبریک به تری پارکر، مت استون و تیم تولید بود، اما متنِ نوشتهشده بالای سر ترمپ — «تو بالاخره ایمیات را گرفتی» — کل کلاس طنز را خلاصه میکرد.
انتقامِ دو دهقه از آکادمی تلویزیون
این ضربه زیر کمربندی تصادفی نبود. ترمپ در سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ برای «آپرنتیس» در دسته برنده برنامه واقعیتی-رقابتی فوقالعاده نامزد شده بود و هر دو بار خالیدست مانده بود. پارکر و استون، خالقان سریال، بیست سال صبر کردند تا در لحظه برنده شدن خود، رقیب قدیمیشان را به یاد باختهایش بیندازند. این کار نه تنها طنز سیاسی است، بلکه نوعی تسویهحساب فرهنگی با فردی است که تلویزیون واقعیت را به صحنه قدرت تبدیل کرد.
فصلهای ۲۷ و ۲۸: ترمپ به عنوان قهرمان منفی محوری
پس از وقفه دو ساله، بازگشت «ساوث پارک» با فصل ۲۷ آغازیتی بود که حتی برای استانداردهای این سریالِ بیحد و مرز، شوکآور تلقی شد. ترمپ در رختخواب با شیطان — که عاشق و پدر آینده فرزندش معرفی شده — نمایان میشود، و فیناله فصل یک PSA (تبلیغ خدماتی عمومی) با ترمپ دیپفیک و برهنه در بیابان است که با شعار «ترمپ: آلت تناسلیاش ریزخرد است، اما عشقش برای ما بسیار بزرگ است» به پایان میرسد. این فیزیکیسازی طنز، مرز بین حقیقت و کاریکاتور را به گل و لای کرد.
تری پارکر: «سیاست فرهنگ محبوب شد، نه ما سیاسی شدیم»
در گفتگو با نیویورک تایمز، تری پارکر فلسفه پشت این رویکرد را روشن کرد: «ما ترمپ را در ساوث پارک نگذاشتیم چون ما سیاسی شدهبودیم، بلکه چون سیاست به فرهنگ محبوب تبدیل شده». او اضافه کرد که دولت — چه واقعی، چه مجازی در پدکستها، تیکتاکها و یوتیوب — در همهجا حاضر است و این حضور فراتر از سیاست، بخشی از پاپکالچر شده است. این دیدگاه توضیح میدهد چرا سریال از طنز فرقهای به مستندسازیِ جنون جمعی تبدیل شده است.
ایمی پنجم، رکورد جدید برای کمدی سنترال
برنده شدن در دسته «بهترین برنامه انیمیشنی فوقالعاده» پای پنجمین جایزه ایمی برای «ساوث پارک» بود و این سریال را به عنوان پربرندهترین انیمیشن تاریخ آکادمی تلویزیون تثبیت کرد. رقابت با رقیبانی نظیر:
- بابز برگرز (Bob's Burgers)
- سیمپسونها (The Simpsons)
- ریک و مورتی (Rick and Morty)
نشاندهنده ماندگاری و ارتباط حسی (Visceral) این اثر با مخاطب و منتقدان است.
وقتی طنز پیش از واقعیت میرسد
قدرت «ساوث پارک» در پیشبینی یا حتی اثرگذاری بر رویدادها انکارناپذیر است. از پیشبینی انتخاب ترمپ در ۲۰۱۵ تا ساختن دیپفیکهای ترسناک قبل از آنکه این تکنولوژی عام شود، سریال مرزی بین کمدی و آیندهنگری محو کرده است. این بار نیز، ایمی در دست ترمپِ کارتونی، نماد این واقعیت است که در عصر پست-حقیقت، طنز بهترین مستندسازی است.
